Met een negende plaats op het juniorenwereldkampioenschap in Brazilië gooide ons land begin augustus hoge ogen. De spilfiguren van die jongerenlichting zijn Knackspelers Sam Deroo en Stijn D'Hulst. Rookie van het Jaar Deroo traint intussen mee met de nationale herenploeg, Kortrijkzaan Stijn D'Hulst is sinds dinsdag 9 augustus weer aan de slag bij KNACK Roeselare.

Vermoeid en met gemengde gevoelens, zo kwam Kortrijkzaan Stijn D'Hulst (20) vrijdag thuis na tien dagen Brazilië. Samen met Menenaar Anshel Ver Eecke en ploeggenoot Sam Deroo speelde hij tussen 1 en 10 augustus in Rio de Janeiro het wereldkampioenschap voor junioren. "Ergens ben ik tevreden dat we het WK speelden en een schitterende tweede ronde afwerkten, maar toch blijf ik achter met het gevoel dat er meer in zat", zegt D'Hulst. "We speelden acht wedstrijden en verloren slechts twee duels. Dat is lang niet slecht, maar het is jammer dat we zo traag op gang kwamen."
De openingspartij werd met 3-0 verloren van Servië, dat uiteindelijk brons won. Ook tegen het oudere en fysiek sterkere Iran, dat vijfde werd, beet België in het zand : 1-3. De overige zes partijen eindigden wél in het voordeel van ons land, dat trouwens met de jongste ploeg van de 16 landen aantrad. De jongens van coach Steven Vanmedegael wonnen tegen Canada (0-3), Bulgarije (1-3), Duitsland (3-2), Puerto Rico (0-3), Japan (3-0) en opnieuw Duitsland (3-2). De wereldtitel ging uiteindelijk naar Rusland.
"We zijn een ploeg die groeit in een tornooi", beseft Stijn. "Ik beweer niet dat we een medaille gehaald zouden hebben, maar als je een zware poule loot en na de eerste ronde al veroordeeld bent om voor de plaatsen 9 tot 16 te spelen, is de lol er toch een beetje af."
In de laatste match voor de negende plaats maakten Stijn D'Hulst en kapitein Sam Deroo opnieuw indruk. Deroo scoorde maar liefst 27 punten, spelverdeler D'Hulst tekende voor vier aces. "Dat was leuk, vooral omdat we die wedstrijd vanuit een uitzichtloze positie alsnog wonnen. Ik heb ontzettend veel ervaring opgedaan vorig seizoen bij Knack, maar als ik iets geleerd heb, dan is het toch om rustig te blijven in moeilijke momenten. Dat heeft geholpen in Brazilië. Sam en ik waren de leiders van de groep, een gevolg van die ervaring."
Tijd om te genieten was er nauwelijks bij. "We logeerden in Niterói, een stad op zo'n 20 kilometer van Rio de Janeiro, aan de overkant van de Baai van Guanabara. Er waren tijdens het WK twee rustdagen, eentje daarvan hebben we gebruikt om het grote beeld Christus de Verlosser en de stranden van Copacabana te bezoeken. Vanuit de bus zagen we ook de armoede in de favela's, maar tijd om de stad in te trekken was er niet. We werden voor onze veiligheid trouwens iedere keer door de politie geëscorteerd... Ook het eten was niet ideaal : we aten tien dagen kip met pasta. Gelukkig was er om de hoek van ons hotel een pizzeria." (lacht)
Een andere ontgoocheling was de publieke belangstelling. "Brazilië is volleybalgek, maar toch zat er geen kat in de zaal. Zelfs voor de finale, die gespeeld werd in een sporttempel met 13.000 zitjes, zaten er nauwelijks enkele tientallen toeschouwers. Ongezien !"
Intussen concentreert Stijn zich terug op twee herexamens in zijn opleiding als licentiaat lichamelijke opvoeding én het nieuwe seizoen bij Knack Roeselare. "Het was mijn eerste en wellicht laatste wereldkampioenschap. We zien wel of ik later nog zo'n kans krijg, maar ik zie ons land niet snel hetzelfde resultaat neer zetten met een seniorploeg."