Matthijs Verhanneman in Ravennashirt. "We spelen iedere week een topmatch voor een vol huis. Dan is het niet moeilijk om je op te laden, zelfs niet voor een degradatieduel." (Foto Fabrizio Zani)

De volleybalcompetitie ligt overal in Europa stil met het oog op de kwalificatietornooien voor de Olympische Spelen. Ook de naar Roeselare uitgeweken Menenaar Matthijs Verhanneman (22) is even terug in eigen land voor de campagne met de nationale ploeg. Het ex-boegbeeld van Knack is sinds deze zomer aan de slag bij Ravenna, de hekken-sluiter in de A1. "Italië is een prachtig land, het leven is er top, maar Roeselare blijft onze thuis."

Het leven van een topsporter kan soms hard zijn : op zaterdag 5 november, nauwelijks een uur na het einde van de verloren match tussen Trentino en Ravenna, reden volleyballer Matthijs Verhanneman en verloofde Yana De Leeuw in één ruk met de auto naar Roeselare. "We waren zo blij om terug te kunnen keren, dat we meteen na de match vertrokken zijn", opent Matthijs.

Hoe blik je terug op de eerste twee maanden in Italië? Je had al af te rekenen met een buikspierscheur én met Ravenna sta je troosteloos laatste in de A1. Dat lijkt me veel tegenslag voor een eerste buitenlands avontuur...

Matthijs Verhanneman : "We wisten op voorhand dat de voorbereiding niet ideaal zou zijn. We speelden met België het EK, waardoor ik pas half september in Ravenna zou aankomen. Midden de voorbereiding op het nieuwe seizoen... Bovendien was ik de eerste buitenlandse receptie-hoek. Onze Argentijn Rodrigo Daniel Quiroga was actief op de Pan-American Games, terwijl Nathan Roberts met Australië de Aziatische kampioenschappen afwerkte. De Poolse opposite Piotr Gruszka speelde ook op het EK. Kortom, een manke voorbereiding en dat wreekt zich. In de meeste matchen komen we nu net tekort om het verschil te maken. We missen automatismen..."
"Die blessure is intussen wel volledig verleden tijd. Op de laatste wedstrijd op het EK kreeg ik plots last van de buikspieren. Eenmaal in Ravenna moest ik meteen opdraven in een oefenmatch. De contractuur die ik tijdens het EK opgelopen had, is een scheur geworden en voor ik het goed besefte zat ik drie weken aan de kant."

En dan wordt het moeilijk om je opnieuw in de ploeg te knokken ?

Verhanneman : ?De eerste twee competitiematchen moesten we sowieso met een beperkte kern afwerken : Quiroga en Roberts hadden nog interlandverplichtingen. Ik was zeker van mijn plaats, maar moest geblesseerd toekijken. Dat is enorm frustrerend, want de voorsprong die ik zo kon opbouwen, werd meteen teniet gedaan. En erger nog : toen zij al volop meetrainden, was ik nog aan het revalideren..."
"Bovendien zijn de vier hoeken allemaal van gelijkwaardig niveau : onze Italiaan Luca Sirri is al perfect ingespeeld, Quiroga is de kapitein van de Argentijnse nationale ploeg en Nathan Roberts werd topscorer op het Aziatisch kampioenschap. Serieuze concurrentie. Gelukkig roteert Antonio Babini, onze coach, voldoende. Maar dat komt dan weer de automatismen niet ten goede..."

Hoe verliep je integratie bij Ravenna ? Je kwam voor het eerst terecht in een ploeg waar je niemand kende...

Verhanneman : "Voortreffelijk. Op de taal was ik natuurlijk voorbereid. Ik ben ontzettend blij dat ik in Roeselare een jaar Italiaans gevolgd heb. Als Italianen onderling bezig zijn, kan ik nog moeilijk volgen, maar voor de rest gaat het uitstekend. Ik kan me verstaanbaar maken én begrijp wat anderen me zeggen. Dat maakt het leven in Ravenna een stuk makkelijker."
"Anderzijds kende ik inderdaad geen enkele speler. Onze Australische receptie-hoek Nathan Roberts is wel een goede vriend van Benjamin Hardy (ex-ploegmaat bij Roeselare, red.). Het klinkt misschien gek, maar ook dat schept een band. Je legt makkelijker contact."

Is de manier van volleyballen helemaal anders dan in België?

Verhanneman : "Volleybal blijft natuurlijk volleybal, maar het niveau ligt er wel een stuk hoger. Als je kijkt naar de kern van een Italiaanse middenmoter, dan weet je genoeg. Iedere wedstrijd is hier een topper. Ik onderhoud nog veel contact met het thuisfront en bekijk nog wekelijks de statistieken van de Belgische Liga A. Als je dan ziet hoe de wedstrijd tussen Roeselare en Waremme is afgelopen, dan weet je genoeg. Nauwelijks toeschouwers, nauwelijks sfeer en Roeselare die zelfs met de handrem op Waremme van het veld speelt. Met alle respect voor iedereen, maar ploegen als Waremme kom je niet tegen in Italië. Of het moet Ravenna zijn. (lacht) Sportief is het een serieuze stap hoger, maar op vlak van organisatie hebben ze dan wel weer nog veel te leren."

Buitenlandse spelers in Roeselare prijzen net dat aspect : de entourage bij Belgische topclubs is uitstekend...

Verhanneman : "Ik maak het nu voor het eerst mee en ik kan die stelling alleen maar bijtreden. Qua organisatie kunnen veel Italiaanse clubs wat leren van Roeselare. Ons appartement van de club is perfect - er wonen nog twee andere buitenlandse spelers in dezelfde blok - maar we hebben wel enkele dagen moeten aandringen om onze internetaansluiting in orde te brengen. Ondenkbaar in 2011, maar toch..."

Ravenna heeft dan weer wel de naam een familiale club te zijn. Klopt dat beeld ?

Verhanneman : "Volledig ! Robur Angelo Costa Ravenna is opgericht in 2004 door enkele ex-spelers van het grote Ravenna dat in de jaren negentig het Italiaanse volleybal domineerde. De club is failliet gegaan, maar sterkhouders van toen zijn opnieuw begonnen. Dat straalt af op de sfeer in de club. Ze zijn jaar na jaar gepromoveerd en spelen nu voor het eerst op het hoogste niveau."
?Bovendien is de club er in geslaagd om heel wat spelers uit de buurt die na het faillissement vertrokken zijn, terug te halen. Dat draagt natuurlijk ook bij tot de gemoedelijke sfeer. Zelfs nu het sportief niet al te best gaat, blijft de sfeer opperbest."
"Onze eerste competitiewedstrijd was de eerste volleybalmatch sinds 1999 die opnieuw in de oude zaal van Ravenna werd gespeeld. Er waren zeker 3.000 toeschouwers... Een uitzinnige sfeer, want de club heeft heel hevige supporters. Alleen de beleving is helemaal anders dan in België: in Italië - en ook in Duitsland, hoorde ik van international Gert-Jan Claes - gaan de supporters meteen na de match naar huis. Of ze trekken de stad in. Toen mijn ouders enkele weken terug op bezoek waren, wilden we na de match nog iets drinken in de cafetaria van de sporthal. Een immense ruimte, maar behalve wij zat niemand daar. (lacht) Erg vreemd."

Wat is de ambitie voor dit seizoen ? Jullie staan laatste en wonnen nog geen enkele match...

Verhanneman : "Die is beperkt : overleven is voldoende. (glimlacht) Al wordt ook dat niet evident, want als ik het goed heb zijn er twee rechtstreekse dalers. Anderzijds moeten we niet te pessimistisch doen : we hebben potentieel, maar missen nog automatismen. Tegen het Cuneo van Wout Wijsmans bijvoorbeeld stonden we in de tweede set 23-19 voor, maar toch hebben we de match nog verloren. Erg pijnlijk. We kunnen o zo moeilijk een voorsprong vasthouden. Dan zie je dat we in de voorbereiding te weinig samengespeeld hebben. Dat de competitie nu even stilligt, hoeft geen nadeel te zijn : we kunnen nu een nieuwe start nemen."
"Onze eerstvolgende match spelen we op 8 december tegen Padova, een rechtstreekse concurrent. We spelen iedere week een topmatch voor een vol huis. Dan is het niet moeilijk om je op te laden, zelfs niet voor een degradatieduel."

Wat een schril contrast met Trentino, de koploper die je drie seizoenen onder contract heeft. Steekt het niet te veel dat zij je uitgeleend hebben aan een staartploeg als Ravenna ?

Verhanneman : "Neen. Ik volg de matchen van Trentino op televisie, zowel nationaal als internationaal. Als je dan ziet hoe ze in Qatar wereldkampioen geworden zijn, vloek je wel eens omdat je er liever bij was geweest. Maar eerlijk ? Ik ben blij dat ik mijn kans gekregen heb bij Ravenna. Ik speel nu tenminste. Bij Trentino zou ik misschien gewoon een nummer geweest zijn. Hoewel, ik ben er eind vorig seizoen eens gaan meetrainen en tijdens de laatste match - de eerste keer trouwens dat ik in de basis stond - werd ik door heel wat spelers en bestuursleden aangesproken. Blijkbaar kennen ze mij daar nog. Dat wil toch ook iets zeggen."
"Maar eerlijk : ik ben er sinds de start van de competitie niet meer mee bezig geweest. Alleen Ravenna telt nu. En dan zien we wel wat volgend jaar brengt. Bij Ravenna kan ik rustig groeien."

Bij Ravenna speel je voor het eerst sinds lang ook geen Europees volleybal. Een groot nadeel ?

Verhanneman : "Allerminst. Het ritme is nu al moordend. Het volleybal in Italië speelt zich gelukkig vooral in het noorden af. We reizen meestal per bus, maar vertrekken wel al een dag op voorhand. We zijn nu al redelijk wat on the road. Nog eens een Europese verplaatsing erbij zou dat programma alleen maar zwaarder maken."

Tot slot, zie je jezelf ooit Italiaan worden, zoals Wout Wijsmans ?

Verhanneman : "Neen. Italië is een prachtig land, het leven is er top, maar Roeselare blijft voor ons thuis. We zijn te verknocht aan deze streek, vrees ik. Na de campagne met de nationale ploeg keren we terug naar Ravenna en dan blijven we daar tot het seizoen er op zit. De play-offs zijn onbereikbaar voor Ravenna, dus in april zijn Yana en ik al terug. Daar langer blijven, doen we wellicht niet. Het zal te hard kriebelen om hier oude bekenden op te zoeken. En áls Knack Roeselare straks de finale van de play-offs speelt, zit ik op de eerste rij. Beloofd !"