Foto: RN

Na een competitiepauze staat Knack Roeselare voor een drukke decembermaand met een dubbel Europees duel tegen Halen, cruciale bekerwedstrijden tegen Asse-Lennik en zaterdag al de competitietopper voor eigen volk tegen Maaseik. Middenman Joppe Paulides, ex-Maaseik, over zijn passie voor volleybal. "Beachvolleybal is als een relatie zonder seks. En dat werkt niet..."

Het heeft geen haar gescheeld of Joppe Paulides speelde vorig seizoen al voor Knack Roeselare. De Nederlandse middenman (28) solliciteerde toen zelf voor een plaats in de kern van Dominique Baeyens. Tevergeefs, want de coach had zijn drie middenmannen al vastgelegd. Paulides volgde zijn vriend Allan Van de Loo dan maar naar Averbode, al bleek snel dat er een seizoen later wel plaats zou worden gemaakt voor de Nederlander.

"Het was geen concrete belofte", nuanceert hij. "Maar we hebben contact gehouden. Vorig seizoen speelden we met Averbode een paar keer tegen Roeselare. Ik herinner me dat ik na een match waarin ik nogal vaak gescoord had Dominique heb aangesproken. Toch jammer dat ik hier niet speel, hé? (lacht) De laatste match van de play-offs speelden we met Averbode in Roeselare en pas daarna zijn er afspraken gemaakt. We hebben het dus correct gespeeld."

Tussen 2005 en 2007 heb je twee seizoen in Limburg gespeeld. Kijk je er naar uit om zaterdag tegen je ex-ploeg te volleyballen ?

"Vanzelfsprekend. Roeselare-Maaseik is ook niet zomaar een wedstrijd : het is een klassieker én een topper. Bovendien lopen er wel meer lijntjes naar Maaseik : mijn vriendin Katrien (Drijkoningen, red.) groeide daar op, ik ken nog wat mensen uit de entourage en ook aan de andere kant van het net staan veel Nederlandse volleybalvrienden. Dat maakt het extra speciaal."

"Het is ook een eerste echte test na drie competitieloze weken. Het leek me leuk, zo'n periode zonder wedstrijden. Maar vrij snel bleek dat die matchen nodig zijn om beter te worden en gemotiveerd te blijven. Wij hebben met zijn allen stappen vooruit gezet, maar hoe heeft Maaseik - met nogal wat internationals - die break verteerd ?"

Ondanks een lopend contract ben je in 2007 bij Maaseik vertrokken. Heb je spijt van de manier waarop jullie afscheid hebben genomen ?

"Neen. Er zijn over die breuk veel verkeerde dingen geschreven. (Paulides werd in verband gebracht met drugs en was vervolgens niet meer welkom in Maaseik, klonk het, red.) Ik weet dat ik recht in mijn schoenen sta. De waarheid is dat ik zélf weg wou. Ik was net uitgeroepen tot beste scorer in de Champions League en wou dat verzilveren. Mijn contract liep nog een seizoen en de afkoopsom die Maaseik vroeg was veel te groot. Alleen had de ploeg toen wel al Jo Vande Craen aangetrokken. Vier middenmannen, dus moest er die zomer sowieso iemand weg. Na de affaire is de afkoopsom flink gedaald en kon ik ingaan op een heel aantrekkelijk aanbod uit Spanje."

"Tours had me een mooi voorstel gedaan, maar de keuze viel op Mallorca. Zowat de hele Spaanse ploeg die net Europees kampioen geworden was, speelde daar. Zo'n klein ploegje was het dus niet. Alleen had ik de pech dat de financiële crisis uitbrak en de hele Spaanse huizenmarkt instortte. Mallorca leefde van de immobiliën, dus had ik al snel door dat ik beter kon vertrekken."

Na Mallorca lag er geen nieuw contract voor je klaar en keerde je terug naar Nederland. Voor je het goed besefte, werd je plots professioneel beachvolleyballer.

"Ik tekende bij Omniworld Almere met de belofte dat ik er meteen kon vertrekken. Er kwam uiteindelijk wel een aanbod - ik kon in Siberië sloten geld verdienen - , maar ik had toen al aan Emiel Boersma beloofd om samen te beachen. En ik ben behoorlijk principieel : een woord is een woord... Toen Almere er na financiële problemen de stekker uittrok, was de stap naar het strand snel gezet."

"Door dat Russisch aanbod te weigeren, heb ik belachelijk veel geld laten schieten... Ik heb daar veel spijt van, maar toen vond ik mijn belofte aan Emiel veel belangrijker. Ik heb er ook veel voor terug gekregen en ben sneller volwassen geworden : in het beachvolleybal moet je immers alles zélf doen. Er is geen coach, er is niemand die de verplaatsingen voor je regelt of de hotels voor je boekt. Maar alles staat of valt met je ploegmaat : een conflict en het kan voorbij zijn. Het is ook heel intens : je bent altijd samen. Beachen is als een relatie zonder seks. En dat werkt niet..." (lacht)

Dat is gebleken, want plots ging Emiel in zee met een andere volleybalpartner. Daar sta je dan met je principes...

"Toen een operatie onvermijdelijk werd - ik kampte met pijn aan de schouder en een slechte doorbloeding van de arm - heeft Emiel een tornooi met iemand anders afgewerkt. Dat beviel hem zo, dat ik na mijn ingreep zelfs niet meer mócht terugkeren... Een domper. Ik bleef wel aan boord van het project van de Nederlandse volleybalbond, maar als de resultaten uitblijven, is het geen vetpot."

"Emiel en ik waren boezemvrienden, maar nu mijden we elkaar. Een heel vervelende situatie. Ik had een prachtig aanbod laten schieten voor dit project, maar hij liet me vallen. Intussen is hij alweer veranderd van partner. Hij vormt nu een duo met Daan Spijkers."

"Al hou ik ook goede herinneringen over aan die periode. Ik heb maandenlang rondgereisd en heb de hele wereld gezien. Ik was twee keer in China, leefde een paar maanden in Rio de Janeiro en toen het hier winter was, gingen we doodleuk in Aruba trainen. Heerlijk."

Joppe Paulides toen hij nog bij Maaseik speelde

Toch koos je opnieuw voor de zaal. Nadat jouw sollicitatie voor Knack te laat kwam, vond je onderdak bij Averbode. Een grote aanpassing ?

"De overstap beviel me, alleen was Averbode een slechte keuze. Ik amuseerde me wel met Allan (Van de Loo, ex-Maaseik en nu samen met Kristof Hoho actief bij Aich/Dobb in Oostenrijk, red.), maar er was geen structuur en vooral : geen geld. Een van onze spelers (Dejan Simovski, red.) woonde zelfs bij een goede supporter omdat de club geen geld had voor een appartement. Onvoorstelbaar..."

"Een andere aanpassing was de coaching. Ik moest opnieuw wennen aan het keurslijf van een ploeg. Plots moest ik weer luisteren naar een coach. (lacht) Al heeft het beachvolleybal me geleerd dat die ook niet zó belangrijk is. Tijdens wedstrijden moeten spelers elkáár bijsturen. Op het veld kan je meer beslissen dan langs de zijlijn, dus moet je als speler zélf initiatief nemen."

Vreemd dat je dat zegt, want dat leek de eerste maanden net het probleem bij Knack : te weinig leiding tussen de lijnen.

"In vergelijking met vorig seizoen mist Roeselare misschien een leider. Ik ken Frank Depestele niet persoonlijk, maar ik kan me voorstellen dat hij wel de lijnen uitzette. Al moet je ook verder kijken : coachen is ook motiveren. Op training pushen we elkaar om tot het uiterste te gaan. Hopelijk doen we dat binnenkort ook tijdens de wedstrijden."

Zie je jezelf als een leider ? Je bent tenslotte 28 en daardoor een van de oudere spelers bij Knack.

"Een motivator ben ik wel, maar vraag me niet om anderen tijdens de wedstrijd bij te sturen. Ik vrees dat mijn eigen spel er te veel onder zou lijden..."

Bij Roeselare werd je herenigd met Nico Freriks, met wie je jaren samenspeelde voor Jong Oranje en de Nederlandse ploeg. Heb je geen spijt dat je in de zomer van 2007 uit dat project bent gestapt ?

"Met Maaseik verloren we dat jaar na een vijfsetter in de vijfde match de titel aan Roeselare en een dag later stond ik al in Nederland te trainen. De druk na een lang seizoen, de mentaliteit van de bondscoach, de organisatorische puinhoop, foute communicatie... Plots was het genoeg en ben ik vertrokken. Ik neem beslissingen wel vaker impulsief en daar heb ik nu toch spijt van. Ik had het anders moeten aanpakken."

"Ik weet ook niet of alle bruggen opgeblazen zijn. Nederland werkt altijd toe naar Olympische Spelen. Ik zie mezelf over vijf jaar nog volleyballen, maar ik weet niet of de bondscoach mij wel wil. Maar als hij het mij vraagt, zal ik er wel over nadenken."

Je ziet jezelf over vijf jaar nog volleyballen, zeg je. Hoe ver reiken de ambities ?

"Het is vroeg om al aan de nabije toekomst te denken, ook al loopt mijn contract dit seizoen ten einde. Maar het spreekt voor zich dat ik verder kijk. Ik begin beter te spelen en dan kriebelt het wel om het opnieuw hogerop te proberen. Mijn Italiaanse droom is nog niet opgeborgen."

Tot slot, hoe schat je de kansen van Roeselare zaterdag in ? Tijdens de Supercup en begin oktober bleek dat Maaseik meer dan een maatje te groot was.

"Zelf had ik er niet zo'n moeite mee, maar voor anderen was het even wennen aan de nieuwe ploeg. Een aantal spelers had nogal wat aanpassingsproblemen, maar we groeien langzaam. We zijn op de goede weg... Let maar op, want we gaan pieken aan het eind."